A Lobea, en l’entre duas guèrras, qu’avèvam ua equipa de maçons carpentèrs qui avèvan tostemps quauque torn a har. N’èra pas maishant, sonque entà arríser. Aquera equipeta que comprenèva Armand Duluc, Francés Mondelh e Bertran Enric. Lo lor manòbre que s’aperava Pèir Graveta.
Que tribalhavan a Còuledan a la construccion d’ua bòrda en ua bòria on cresèvan aus broishs. Deu som de la bòrda, que podèvan observar la passeria de la maisoada e sustot de la mairana qui èra enqüèra alèrta. Que solèva enviar la sua aulhadeta entà anar guardar-la.
En començar a la punta deu dia, los maçons qu’entrèn en la bòrda de las aulhas e que passèn la coda de tots los motons dab òli de terebentina. Las praubas bèstias excitadas per las brutladuras que viravan en la lor cort com hòlas. Quan la vielha hemna las voló miar a la pastura, impossible de las har sortir ! Que devó har aperet aus carpentèrs. E lo ser, l’aulhada ne volèva pas mei rentrar. Los maçons torçuts d’arríser que viengón aidar la prauba hemna. Los braç lhevats au cèu, que engomiva los maishants sòrts !
E puish lo dia de la « lhevèra » qu’arribè. Quan la carpenta èra posada, los obrèrs que cavilhavan la cerimana sus la quau fixavan un foalhàs. Ad aqueth moment, tradicionaument, lo mèste de casa que pagava aus carpentèrs un bon repaish, tostemps hèra plan arrosat. E qu’estó lo cas, aqueth còp !
Lo manòbre, Pèir de Graveta, hart pitard, incapable de tornar a lor, qu’estó cocat dens lo hen de la bòrda entà i cubar lo son vin. Pèir qu’avèva duas mostachassas que n’èra hèra fièr ; que balhè ua idea diabolica aus sués collègas a pena mensh harts que eth : que s’armèn de cisèus entà l’ac copar. Au prumèr còp de cisèu, Pèir qu’avó ua reaccion a despieit deu sué som. Los copadors de mostachas que hasón arrèrpè de paur qui’s desvelhèssi, mes que’s tornà adromir.
L’endoman, quan lo Pèir descobrit qu’èra mutilat, que s’endemoniè. Que brandiva e que getava tot çò que trobava sus lo son passatge : palas, martèths, palahèrs, cabirons...
Un cosin deu men pair, lo Bernat de Lanavèra qu’èra estat victima de ua colhonada deu pair de lo Fèliç Sabatièr e de lo sué amic d’Arista que demorava a Bedoth de Rivarroi. Aqueths dus qu’èran de « charmants tipes » mes qu’èran hèra imaginatius entà s’arríder de quauqu’un.
Un ser, que decidiren d’anar har bramar las vacas de lo Frairon (Bernat de Lanavèra). La bòria qu’èra compausada de ua vielha bòrda acolada a la casa (adara qu’ei au Francís Rotger e qu’estó demolida). Ne i avèva pas sonque ua crampa on dromivan a tres lhits. Los dus colhonets que’s metón a imitar l’un la vaca, l’aute lo vetèth qui a hami, e aquò de mei en mei hòrt. Que fenín per desvelhar lo vielh que se metot a cridar.
« Eh Bernat, desvelha’t ! que t’as desbrombat de har popar lo vetèth ! »
« Mes diable d’omi ! se’vs disi qu’a popat lo vetèth. »
De segur, com los dus escotavan la disputa, vaca e vetèth que se calmavan !
Que atendón un moment e que tornèren bramar.
En·hastiats, Bernat e lo son pair que fenín per se lhevar, qu’alucàn la lampa tempèsta e lo Bernat qu’anà a la bòrda. Las vacas que armugavan e lo vetèth que dromiva darrèr las taulas qui servivan de murralha. Los dus colhonets que’s torcèvan de arríder en escotant los Frairons a har au brut en tornant a la sua crampa.
Tèxte : l’Andrèu de Lanavèra
Arrevirada : lo Patric Colinet & la Maria Elena Puei Dicard
