Que soi paisan rei de la tèrra
Que l’arrosi de mas sudors
La bona tèrra neuricèra
On plan com nats vivem urós
Quan la laudeta au punt deu dia
Canta gaujosa hens deu soc
Jo tanben soi dehens ma via
Tà tribalhar (bis) dinc au sococ.

Tà jo las planas verdolivas
Qui son pingorladas de flors
Tà jo las tucòlas omprivas
Ondradas de mila colors
E tanben las honts clarejantas
On l’aiga chorra peus tutèths
Tà jo los arrius briulejants
Lo bòsc on cantan (bis) tots los ausèths

Per’mor que’n vau per las passadas
Dab los esclòps herrats de claus
Qu’èi las culòtas pedaçadas
E sovent marchi pèdescauç.
Quauques peguilhàs de la vila
Estaires o minja-quan-n’as
Que creden segotí’m la bila
En m’aperar (bis) lo paisanàs !

Praubòts ! trimar shens cès ni pausa
Devath la ploja o lo sorelh
Aquò, mon Diu n’ei pas gran causa
Jo qu’èi bon braç bon pè bon uelh
Tà la cabeça entà la dalha
Tà la pica, tà l’arrestèth
Trobatz-me mossuròt qui’m valha !
Pensatz-i hèra (bis) beròi capdèth ! ...

Mes quan vien l’òra de la taula
Ah ! no’m hèi pas pregar tanpòc
Si n’i a qu’an l’apetit drin aule
Jo que soi tostemps boharòc
Bona tarrissa de garbura
Bèra godala au mens quan n’i a
Un trocicòt de mascadura
Dessús un gran (bis) quilhon de pan.

Lo defunt sablon