Quan lo noste regent e’ns demandava ua composicion « a subjècte libre », que’ns previenèva : E ne hàcitz pas lo « Tua-Pòrc » !
La pelèra, qu’èra un lòc comun (o arreborida) qui marcava ua maishanta manca d’imaginacion.
Qu’èra l’ivèrn. La velha, la mair qu’avèva aprestat las bacias, los cotèths, lo linge e lo pair solhas, lenha, la cautèra. Los vesins qu’arribavan de cap a sèt òras. Que prenèvan lo cafè. « Tè, Gordon qu’es aquí ! »
Un tipe gualhard qui sortiva d’un break, que’s desplegava la troça, que s’agusava los cotèths e lostalhucaders a l’ahialon. Los òmis qu’entravan dens la cort e que possavan lo pòrc dens la cauja, los òmis que’u hicavan sus ua balança.
Puish que possavan lo pòrc de cap a la meit – ua sòrta de barca de husta pausada suu plèr. La mair que s’apressava dab ua bacia, l’escanador que hasèva un entalh e qu’i plantava la pala en anar a contrabriu tà copar la jugulara. Lo sang que shisclava a pishòrra com d’ua pompa e lo pòrc que possava uglaments qui s’estupavan dab la bèstia. Que virèn la meit, qui, plea d’aiga borenta, que vadèva un banhader. Devath lo pòrc, que botavan cadenas qu’ òmis, los uns de cap aus autes, que shirgavan l’un après l’aute en molhar sovent la bèstia en çò que d’autes pelavan lo cot dab grataders.
Puish Gordon que darrigava las pedits dab estialhas, que metèva l’escalòt, ua escalòta, enter la meit e lo pòrc, que tirava las liguetas de las patas de darrèr, qu’i passava un manchon, que’u fixava a la fin a las cavilhas de l’escala – que calèva apiejar adara contra la murralha.
« E va’m cuélher la botelha », ce’m disèva lo pair. Pendent que los òmis e bevèvan adarron un veire de vin blanc, l’escanador que penhicava la pèth, que s’i plantava lo cotèth e que repojava de cap au vente, enter las mamèlas en avisà’s de non pas traucar ni lo glanèr ni los budèths tanpòc, que repojava dinc a las patas ; puish que vueitava la bèstia en daishar càder dens ua bacia los tròç las hemnas, dens la cosia, que trigarén, netejarén e talhucarén tà’n con.hir los budèths.
De cap a dètz òras, qu’èra lo dejunar, un solide repaish de pastèr, de puç e de hromatge.
Puish Gordon que tirava los budèths que las hemnas e alargavan lo tutet on los hrairs e jo e vueitàvam a tot doç caishas d’aiga doça – e la mèrda que’s vueitava. L’escanador que descopava la caisha toracica a la sèga, que copava lo cap e la bèstia adara qu’èra exactament « Lo bueu pelat de Rembrandt o de Soutine ».- Que sequeré dus jorns dens aquesta posicion, abans que l’escanador n’acabèssi l’estroçatge : lo pair que salava e qu’estruçava los camalhons, las espatlas, las costeletas, los loms, mentre que la mair e talhucava la carn de l’òssa tà las saussissas.
A la fin, qu’èra lo repaish e un repaish de hèsta dab hitge gras, salmis e rostits abans las tortièras e l’armanhac ; mentretant las tripas que cosèvan, los mainats que devèm picar dab ua agulha.
Enfin, lo ser, los vesins que tornavan : que disnavan, puish que hasèvan a la belòta ; e los còishes que podèvan velhar un chic.
– Qu’èra ua jornada de hèsta , ua jornada gaujosa.
Tèxte : lo Sèrgi Laforcada - Arrevirada : la batalèra d’Agrad’òc deu Poi
