Qu’èra un matin de Noveme hred, lo brum que giurava. La Raimonda que n’anava a passetòts de cap tà la sortida.
Qu’aví dejà remarcat en lo son comportament signets de deméncia qui ne trompavan pas...
– On vas ?
– Tà la bòrda de las aulhas perdiu !! har popar l’anhèth besson que la soa mair a abandonat
(que i a quauquas luas que n’avem pas mei motons a la bòrda de las aulhas).
– Que t’acompanhi. Balha-me la man.
Qu’èra lo començar d’ua longa caminada sus un camin tòrt enter aciu e aulhors.
Mes la Raimonda qu’èra batalhèra. Que sèi que lutè grandosament ende conservar un ligam dab la realitat, dab los qui l’entornejavan.
Qu’ajudèm deu noste pro dab las intervienentas deu S.S.I.A.D. e deu S.A.A.D. de l’Ador Marciac en la considerar com ua persona normau shens l’infantilizar o la marginalizar, en l’encoratjar en la soa luta, en estar a contunhar au près d’era dens la soa maison on se sentiva rassegurada... Quin remerciar totas e tots los intervienents qui’s succedín entad ajudar a la Raimonda per l’umanitat, la generositat de la lor intervencion. Que pensi a la Laura, la Maria Angèla, la Maria Cristina, la Maria Agnès, la Marisa las purmèras qui seguín apuish tot lo son camin, a la Salma enfin qui la volè har caminar, atau com l’Audeta qui portava la sopa tot dia.
Ne’m desbrembi pas los infirmièras e infirmièrs de Vilacomdau tostemps disponibles, autant com generós...
Ni lo pair Armand, lo men hrair de Cameron ende las pregàrias e las paraulas apatzantas.
Enfin lo doctor Jouillé qui acompanhè la fin de vita de la manièra mei doça possibla.
Que’ns quitè en me ténguer la man.
Aqueras mans de las quaus aimè tant las careças.
En mei, que i a la volentat de la Beatritz e la Miriam de guardar ua maison obèrta, viventa, arcuelhiva quin que siin las circonstàncias e de velhar au benestar de l’ermita qui l’abita.
Un rotle essenciau, vengatz tanlèu lo matin, lo Miquèla qu’a hèit lo cafè.
La Raimonda n’i ei pas mei e totun daubuas nueits que cresi enténer enqüèra los sons aperets aus quaus responi inconscientament.
Mes darrèrament lo son aperet que’m pareishè mei present e qu’i responoi en lo díser « balha-me la man » mes ne la trobèi pas, alavetz qu’aluquèi lo lum e que m’avisèi n’i èra pas mei. Ei vertadèrament tan luenh ?...

[Que s’ageish d’un document escrivut peu defunt Sablon.
Bon dia,
Guilhèm]