Un deus purmèrs veterinaris que conegoi, qu’èra lo mètge Sarto de Morlans, haut o baish cosin
dab Mamair. Que lo vei enqüèra au hons deu gran varat qui bordava lo noste casau, eth e la soa
bicicleta. Qu’èra atjadet e que lo hasom entrar entà cambià’s.
Eth qu’èra pro corpulent, que tornè a Morlans en bicicleta, dab lo men pantalon de gojat, meilèu
prim a l’epòca !
Après, qu’avom los veterinaris de Garlin : Joglar, Lacasa, Benard, abans que lo mètge Ferrièr
s’installèsse a Sevinhac.
Lacasa ne devarava pas jamei de veitura tà obrir un portau barrat : que l’obriva dab lo paratrucs.
Un dia, qu’anèi en çò deu mètge Ferrièr tà un problèma de troja que porcerava. Qu’estoi arcuelhut
secament per la Dauna Ferrièr qui n’èra pas comòda :
― Lo mètge ne vienerà pas. Qu’ei hens lo son banh.
― Que s’i demore !
Quan tornèi tà casa, lo mètge Ferrièr qu’èra dejà hens la porcatera.

Tèxte : lo Laurenç Gracianeta
Arrevirada : la Francesa Lesvaths