Que’n passava sovent dab los sués carris, sustot sus lo caminau. Abans qu’estossi maridada, que tribalhavi a las vits a Carrèra a costat de Larrodèr dab las mias sòrs e lo men pair que n’èra pas hòrt lèste.
Qu’avèvam amiat la merenda que ns’atendèva sus lo barrat au bòrd de la rota. Los gitans que
passèn sus la rota en direccion de Carrèra. Quan arribèm au cap de l’arrengat, pas mei de merenda !
Tanlèu, que sospieitèm los gitans e que tornèm a casa on avèvam deishat Pairin solet. Que lo trobèm assedut a taula solet devant mantun veire vueit.
― Qui ei vienut ?
― Gitans que son passats. Que minjavan e alavetz qu’avèvan set.
― Eh ben ; aquera, n’ei pas mala : que ns’an panat lo vrespèr, e tu, que’us as servit de qué béver entà lo har passar.

De costuma los gitans que perpausavan los sons servicis entà reparar las cautèras de coire. Quan los disèvam n’èra pas traucada, que s’ac viravan entà provar lo contrari.
Un dia donc, que’us balhèm ua garia entà que’ns reparèssin la cautèra. L’endedia, que tornèm trobar la cautèra dens lo casau. Ne l’avèn pas reparada mes que s’avèn emportat la garia e ne’us tornèm pas jamei véder.

Que’ns menshidàvam hèra deus gitans, e de costuma, tanlèu que’us entenèm ad arribar, que’us susvelhàvam plan dinc e desapareishossin.

Tèxte : la Maria Gracianeta

Arrevirada : la Francina Lahòra & la Francesa Lesvaths